باب چهل و دوم در حسن خلق و نتايج حاصلهء آن ( حسن خلق بزرگترين صفت حسنه آدميت است و ) خداوند ( اشرف موجودات و أكمل مخلوقات عالم سيّد انس و جانّ و منجى جنبندگان كون و مكان ) حضرت خاتم النبيّين و المرسلين صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را بداشتن اين صفت مدح فرموده كه اگر صفتى بالاتر از اين ميبود فرستادهء خود را به آن صفت مدح ميفرمود ( چنان كه ميفرمايد ) وَ إِنَّكَ لَعَلى خُلُقٍ عَظِيمٍ « 1 » بدرستى كه حسن خلق تو اى رسول ما بالاترين حسن خلقست و منقولست كه سبب نزول اين آيه اين بود كه روزى آن حضرت بردى ( عبا ) بحرانى در برداشت و ( با بعضى از اصحاب از راهى ) عبور ميفرمود عربى دامن برد « 2 » را گرفت و بشدت كشيد كه در گردن آن حضرت پيچيده شد عرضكرد اى محمّد صلّى اللَّه عليه و آله حقوق و مقرّرى مرا از بيت المال عطا كن آن حضرت از حركت بىادبانه و ناهموار او آشفته نگشته بلكه متبّسم گرديد و فرمود تا حقوق او را دادند ، پس خداوند براى اين شيوهء مرضيّه او را بنزول آيه كريمه ( و إنك لعلى خلق عظيم ) سر بلند گردانيد و او را چنان مدح فرمود كه كسى ( از انبياء و غير انبياء ) را همانند او مدح نفرموده . و سؤال نمود ( ابو ذر ) از آن حضرت كه كدام يك از مؤمنين در

--> ( 1 ) . 4 - القلم ( 2 ) . برد : بضم باء و سكون راء و دال عبارتست از پارچه‌اى كه از پشم بافته باشند ، و در آن زمان اعلاترين آن برد يمانى بوده .